خود

همه آدمیزاد ها از لحظه تولد تا لحظه مرگ دنبال یه چیزی می دوند.

یکی از چیزایی که اکثرا دنبالشن، شناختن خودشونه...

شناختن آدمی خیلی چیز پیچیده ایه...

انقد پیچیده که ماها گاهی بخاطر شناخت ناقص از خودمون، دچار خطا های زیادی میشیم...

تو این زندگی ۱۹ ساله، اشتباهات زیادی کردم. و بعد از هر اشتباه، بر میگردم به خودم میگم: اوه... پس من اینچنین ویژگی داشتم که خبر نداشتم...

هر چی جلوتر میرم، کمتر میتونم خودم رو درک کنم... یه دختر دمدمی مزاج...

گاهی به خودم میگم: زازک داری با زندگیت چیکار میکنی؟!

و هیچ جوابی پیدا نمیکنم...

واقعا دارم چیکار میکنم؟! چقد باید اشتباه کنم تا خودمو بشناسم...

بزرگترین درس هایی که تا حالا گرفتم ایناست: ۱. خودت رو توضیح نده. ۲. خودتو در دسترس نذار. ۳. از مشکلاتت با کسی حرف نزن.

و این سه تا درس، حاصل سه تا اشتباه بزرگ زندگیم هست.

برای رسیدن به زازک متعالی، باید چند تا درس دیگه یاد بگیرم؟ باید چند تا اشتباه دیگه بکنم؟!

یه آهنگ هست میگه:

Birds don't just fly they fall down and get up

Nobody will learn without get it wrong

...

پرنده ها فقط پرواز نمیکنن. اونا میوفتن و بلند میشن.

هیچکس بدون اشتباه کردن یاد نمیگیره.

...

اما این اشتباهات گاهی خیلی گرون تموم میشن واسه آدم...

این چند روز یکم از دست خودم عصبانیم...

یکم به ثبات رسیدم...

یکم حالم بهتره...

امیدوارم این سیر صعودی رو تا آخر طی کنم...

الهی شکر